Wodorowanie wody - generator wody wodorowej, butelka czy jonizator?

Generator wody wodorowej z głowicą do szklanki

Stacjonarny generator, taki jak modele serii CL, wytwarza wodór przez elektrolizę wody destylowanej na membranie PEM. Gaz z generatora trafia do głowicy, którą zanurzasz w szklance zwykłej wody pitnej. Pęcherzyki wodoru rozpuszczają się w wodzie, a sama elektroliza zachodzi w generatorze, nie w wodzie, którą pijesz. Do szklanki trafia więc tylko gaz z generatora. Czystość wodoru w serii CL to 99,99%.

Według specyfikacji modelu CL3000 głowica w standardowych warunkach daje wodę o stężeniu do około 1 000 ppb w ciągu 15 minut, a przy dłuższej pracy utrzymuje poziom 1 000-1 800 ppb, czyli w okolicach granicy nasycenia. Do zbiornika wlewasz wodę destylowaną, a do szklanki - zwykłą wodę pitną.

Największa zaleta to jedno urządzenie do wody, inhalacji i kąpieli. Generatory wodoru serii CL mają głowicę do wody w zestawie, a najtańszy model kosztuje 11 200 zł. Wady: to sprzęt stacjonarny, a nasycanie trwa dłużej niż w butelce. Jak pracuje elektrolizer PEM w takim urządzeniu, opisujemy w artykule jak działa generator wodoru.

Butelka z elektrolizą

Butelka wodorowa to przenośny elektrolizer: elektrody i membrana są w podstawie, a prąd daje akumulator. Wodór powstaje w wodzie, którą zaraz wypijesz. Kluczowa jest membrana PEM, która odprowadza tlen, ozon i związki chloru na zewnątrz. W butelkach bez membrany produkty elektrolizy zostają w wodzie, a ilość wodoru zależy od modelu - w jednym badaniu taka butelka dawała około 440-480 ppb po 10-30 minutach elektrolizy [4].

Butelka wodorowa H2 Clinic ma membranę SPE/PEM DuPont i komorę, w której elektroliza przebiega pod podwyższonym ciśnieniem. W cyklu 3-minutowym daje około 2 000 ppb, a w 18-minutowym do 9 000 ppb. Po otwarciu nadwyżka ponad poziom nasycenia stopniowo ucieka, więc wodę pijesz od razu. Na co patrzeć przy zakupie, opisujemy w poradniku jak wybrać butelkę wodorową.

Jonizator wody

Jonizator też prowadzi elektrolizę, ale w przepływie i na wodzie z kranu. Woda dzieli się na dwa strumienie: zasadowy, od strony katody, i kwaśny, od strony anody. W strumieniu zasadowym jest trochę rozpuszczonego wodoru. Według przeglądu poświęconego wodzie z jonizatorów nowe urządzenia w dobrych warunkach dają zwykle 0,2-1,2 mg/l wodoru przy pH 8,5-10,5. Żeby jonizator wyraźnie zmienił wodę, musi ona zawierać minerały - co najmniej około 50 mg/l. Wynik zależy też od przepływu i od kamienia, który osadza się na katodzie [5].

Jonizator powstał z myślą o zmianie odczynu wody, a nie o jak najwyższym stężeniu wodoru. Woda alkaliczna i woda wodorowa to dwie różne rzeczy - wyjaśniamy to w artykule woda wodorowa a woda alkaliczna z jonizatora.

Tabletki z magnezem

Tabletki wodorowe zawierają metaliczny magnez, który reaguje z wodą: Mg + 2H₂O → Mg(OH)₂ + H₂. Dodane kwasy organiczne, na przykład jabłkowy i winowy, przyspieszają reakcję i neutralizują wodorotlenek magnezu. W badaniu, w którym tabletkę z 80 mg magnezu rozpuszczano w 500 ml wody, stężenie wodoru chwilowo sięgało około 10 mg/l, ale w ciągu 30 minut spadało do około 1,6 mg/l [6].

Tabletki stosowano w części badań z wodą wodorową, na przykład w 24-tygodniowej próbie z udziałem 60 osób z zespołem metabolicznym, wspieranej przez producenta tabletek [7]. Zalety: nie potrzebujesz prądu ani urządzenia. Wady: płacisz za każdą porcję, czekasz, aż tabletka się rozpuści, a do wody trafiają sole magnezu i kwasy organiczne. Jeśli przyjmujesz suplementy magnezu albo masz zalecenia dotyczące diety, sprawdź na etykiecie, ile magnezu dostarcza porcja.

Gotowa woda wodorowa w puszce lub saszetce

Gotową wodę nasyca się wodorem w zakładzie i zamyka w opakowaniu. W japońskim teście osiem produktów w opakowaniach aluminiowych po miesiącu przechowywania bez otwierania straciło niewiele wodoru. W dwóch napojach w butelkach PET wodoru nie wykryto wcale. W trzech z pięciu produktów, których stężenie podano „przy napełnianiu” lub „przy wysyłce”, przy otwarciu zmierzono mniej, niż deklarowano. Po otwarciu i ponownym zamknięciu stężenie spadało do 30-60% po 5 godzinach i do około 10% po dobie. Lepiej wypadały saszetki, z których przed zakręceniem wyciśnięto powietrze: po 5 godzinach zostało w nich ponad 90% wodoru, a po dobie 70-90% [3].

Gotowa woda ma sens okazjonalnie, na przykład w podróży. Na co dzień płacisz za każdą porcję, zostają opakowania, a ilości wodoru w chwili picia zwykle nie znasz.